#1
-Tam, ta ra tam! Oto mój nowy wynalazek! - chłopak wskazał na starą, zniszczoną lampę, z której wychodziły cztery kable, grubości połowy małego palca.
- Lampa? - zapytał drugi. Zobaczywszy minę kolegi dodał - A nie, przepraszam. To nowa lampa,
w której zostały włożone trzy dodatkowe kable. Uwaga! Nie działo, jak wszystkie wynalazki! Cena to jedynie...
- Oj, no! Ale ten działa!
- Jak poprzedni? - zaśmiał się Dawid
- Jeśli chodzi o sprawdziany w szkole, to te wynalazki, które tego dotyczą działają, oprócz - chłopak zaczął wyliczać palcach - oprócz trzech, ale to szczegół.- Mów szybciej, bo zaraz muszę udać chorego - oznajmił Dawid
i schował się pod koc, udając, że mu zimno.
- Ja tu mam pilot, bezprzewodowy, jak nacisnę na ten guzik, to znaczy, że potrzebuję pomocy. Wtedy lampka się zaświeci. Rozumiesz jeszcze?
- Ej, głupi nie jestem...
- Wolałem mieć pewność - wyszczerzył zęby do kolegi - Ty podejdziesz do lampki, spojrzysz na ekran, o tu. Wyświetli ci się moje pytanie, a ty..
- Sprawdzę w necie i ci..
- Powiesz mi do żarówki odpowiedź. Lecę, pa!
Brunet wybiegł z pokoju chowając pilota do kieszeni. Zszedł na dół i przypomniał sobie o "chorobie" Dawida. Podszedł do jego mamy.
- O, Remek, coś się stało? - zapytała. Chłopak specjalnie posmutniał, bo do kłamstwa trzeba przekonać.
- Proszę pani... Obawiam się, że Dawid jest... chory. Smutna wiadomość.
- Że co? Co on znowu wymyślił? A ty złociutki dałeś się nabrać? Już ja sobie z nim pogadam...
Remek posłusznie opuścił dom i pobiegł do szkoły. "Ja nic nie umiem, a jak Dawid nie zostanie w domu to obleję to. Bo przecież całą noc robiłem ten wynalazek i nie spojrzałem do podręcznika od chemii". Do dzwonka zostało jeszcze 10 minut, a brunet nie ma pomysłu co robić. "Beata!" wpadło mu do głowy. Beata to kujonka z jego klasy.
- Beata! - krzyknął - Bea!! Ta!!
- Ja? - zdziwiła się, gdyż było niewiele (czyt. wcale) osób, które chciały z nią gadać. Na jej nosie pojawiły się zmarszczki, a zęby były, jak u królika. Podniosła okulary i przetarła pot pod nimi.
- Hej Dawidku! - mruknęła do niego. Chłopak próbował odrazę zmienić na uśmiech, ale mu nie szło.
- H..h..hej! Słuchaj, mam do ciebie, wieeeeelką prośbę.
- Zrobię wszystko - znowu mrugnęła i podeszła bliżej chłopaka. On się odsunął.
- Dobra, no więc dzisiaj jest ten sprawdzian, no i od niego zależy moja ocena.
- Życzę powodzenia - włożyła torbę na ramię - Wiem, o co ci chodzi, ale moja odpowiedź brzmi nie.
- Co? Nie mów od razu nie! Yyyy... usiądę z tobą!
- Widzimy się w ławce!
Remek poczekał, aż dziewczyna wejdzie do szkoły, potem on ruszył w tym kierunku. Czuł, że wszyscy się z niego śmieją. On to zignorował i sam się z tego śmiał.
Przed sprawdzianem wszyscy (no prawie wszyscy) powtarzali materiał.
Dryń, dryń. Zadzwonił telefon.
- Dawid, po co dzwonisz?
- A przywitać się niełaska?
Cisza.
- Dobra, na tym teście. No to ten, patrz się w okno, tam, ja tam będę.
Pik, pik, pik. Rozłączył się.
Po dzwonku przyszła nauczycielka chemii, jak zawsze w koku i czerwonej, długiej spódnicy. Otworzyła drzwi.
- Wchodzić!
Uczniowie weszli i zajęli miejsca. Remek usiadł na końcu i wtedy dostrzegł Beatę... W czasie przerwy "umalowała się". Jej czerwona szminka była na jej wargach - jedną, grubą warstwą. Na powiekach niedbały gniły zielony odcień, a na rzęsach pełno brązowych grudek. Dopełnieniem pięknego makijażu były krople potu, spływające w dół.
Dumnie szła ku swojemu wybrankowi. Wszyscy dookoła patrzyli na nią z obrzydzeniem. Beata posłała buziaka Remkowi. On zakrył twarz. Był gotowy na to, aby usiadła obok niego. Odsunął się do ściany. Już czuł jej cebulowy oddech. Już czuł ten pot.
- Co ty robisz? - zapytał. Beata usiadła nie koło niego, ale obok Emilki.
- Uuuu, a więc bardzo chcesz, abym usiadła obok.

Ciekawe opowiadanie (:
OdpowiedzUsuń