Prolog
Dwa rody, zacne jednako i sławne —
Tam, gdzie się rzecz ta rozgrywa, w Weronie,
Do nowej zbrodni pchają złości dawne,
Plamiąc szlachetną krwią szlachetne dłonie
Z łon tych dwu wrogów wzięło bowiem życie,
Pod najstraszliwszą z gwiazd, kochanków dwoje;
Po pełnym przygód nieszczęśliwych bycie
Śmierć ich stłumiła rodzicielskie boje.
Tej ich miłości przebieg zbyt bolesny
Aż ją zakończy dzieci zgon przedwczesny,
Dwugodzinnego treścią przedstawienia,
Które otoczcie cierpliwymi względy,
Jest w nim co złego, my usuniemy błędy…
Ogólne znaczenie:
Prolog ma nam krótko przedstawić losy rodów.
I krótko wprowadzić nas w całą akcję
Dwa szanowane rody w Weronie ( gdzie akcja się rozgrywa)
prowadzą ze sobą już od wielu lat kłótnię, tak straszliwą, że nikt nie może jej powstrzymać. Oba rody mają dzieci, które nieszczęśliwie się pokochały, a nie mogąc żyć razem umierając. Ich śmierć prowadzi do pogodzenia zwaśnionych się rodów. Cała sztuka ma trwać dwie godziny.
SCENA PIERWSZA
SAMSON
Daj Pan spokój, Panie Grzegorzu, nie będziemy drzeć kotów.
GRZEGORZ
Ma się rozumieć, bo bylibyśmy wyzyskiwaczami.
SAMSON
Ale będziemy drzeć koty, jeśli ktoś z nami zadrze.
GRZEGORZ
Kto będzie chciał zadrzeć ze mną, zadrży ze strachu.
SAMSON
Mam wtedy zwyczaj bić się, jak ktoś mnie zaczepi.
GRZEGORZ
Tak, ale nie zawsze byłeś zdenerwowany
SAMSON
Ci ludzie z rodu Montekich zdenerwować mnie mogą bardzo łatwo.
GRZEGORZ
Rozruchać się tyle znaczy co ruszyć się z miejsca;
być walecznym jest to stać nieporuszenie: pojmuję więc, że skutkiem rozruchania się twego będzie – uderzenie
Link do oryginalnego tekstu z tłumaczeniem na język współczesny:
|
Słońcem napisane
piątek, 11 grudnia 2015
Romeo i Julia
wtorek, 1 września 2015
Lampa z czterema kablami cz. pierwsza
#1
-Tam, ta ra tam! Oto mój nowy wynalazek! - chłopak wskazał na starą, zniszczoną lampę, z której wychodziły cztery kable, grubości połowy małego palca.
- Lampa? - zapytał drugi. Zobaczywszy minę kolegi dodał - A nie, przepraszam. To nowa lampa,
w której zostały włożone trzy dodatkowe kable. Uwaga! Nie działo, jak wszystkie wynalazki! Cena to jedynie...
- Oj, no! Ale ten działa!
- Jak poprzedni? - zaśmiał się Dawid
- Jeśli chodzi o sprawdziany w szkole, to te wynalazki, które tego dotyczą działają, oprócz - chłopak zaczął wyliczać palcach - oprócz trzech, ale to szczegół.- Mów szybciej, bo zaraz muszę udać chorego - oznajmił Dawid
i schował się pod koc, udając, że mu zimno.
- Ja tu mam pilot, bezprzewodowy, jak nacisnę na ten guzik, to znaczy, że potrzebuję pomocy. Wtedy lampka się zaświeci. Rozumiesz jeszcze?
- Ej, głupi nie jestem...
- Wolałem mieć pewność - wyszczerzył zęby do kolegi - Ty podejdziesz do lampki, spojrzysz na ekran, o tu. Wyświetli ci się moje pytanie, a ty..
- Sprawdzę w necie i ci..
- Powiesz mi do żarówki odpowiedź. Lecę, pa!
Brunet wybiegł z pokoju chowając pilota do kieszeni. Zszedł na dół i przypomniał sobie o "chorobie" Dawida. Podszedł do jego mamy.
- O, Remek, coś się stało? - zapytała. Chłopak specjalnie posmutniał, bo do kłamstwa trzeba przekonać.
- Proszę pani... Obawiam się, że Dawid jest... chory. Smutna wiadomość.
- Że co? Co on znowu wymyślił? A ty złociutki dałeś się nabrać? Już ja sobie z nim pogadam...
Remek posłusznie opuścił dom i pobiegł do szkoły. "Ja nic nie umiem, a jak Dawid nie zostanie w domu to obleję to. Bo przecież całą noc robiłem ten wynalazek i nie spojrzałem do podręcznika od chemii". Do dzwonka zostało jeszcze 10 minut, a brunet nie ma pomysłu co robić. "Beata!" wpadło mu do głowy. Beata to kujonka z jego klasy.
- Beata! - krzyknął - Bea!! Ta!!
- Ja? - zdziwiła się, gdyż było niewiele (czyt. wcale) osób, które chciały z nią gadać. Na jej nosie pojawiły się zmarszczki, a zęby były, jak u królika. Podniosła okulary i przetarła pot pod nimi.
- Hej Dawidku! - mruknęła do niego. Chłopak próbował odrazę zmienić na uśmiech, ale mu nie szło.
- H..h..hej! Słuchaj, mam do ciebie, wieeeeelką prośbę.
- Zrobię wszystko - znowu mrugnęła i podeszła bliżej chłopaka. On się odsunął.
- Dobra, no więc dzisiaj jest ten sprawdzian, no i od niego zależy moja ocena.
- Życzę powodzenia - włożyła torbę na ramię - Wiem, o co ci chodzi, ale moja odpowiedź brzmi nie.
- Co? Nie mów od razu nie! Yyyy... usiądę z tobą!
- Widzimy się w ławce!
Remek poczekał, aż dziewczyna wejdzie do szkoły, potem on ruszył w tym kierunku. Czuł, że wszyscy się z niego śmieją. On to zignorował i sam się z tego śmiał.
Przed sprawdzianem wszyscy (no prawie wszyscy) powtarzali materiał.
Dryń, dryń. Zadzwonił telefon.
- Dawid, po co dzwonisz?
- A przywitać się niełaska?
Cisza.
- Dobra, na tym teście. No to ten, patrz się w okno, tam, ja tam będę.
Pik, pik, pik. Rozłączył się.
Po dzwonku przyszła nauczycielka chemii, jak zawsze w koku i czerwonej, długiej spódnicy. Otworzyła drzwi.
- Wchodzić!
Uczniowie weszli i zajęli miejsca. Remek usiadł na końcu i wtedy dostrzegł Beatę... W czasie przerwy "umalowała się". Jej czerwona szminka była na jej wargach - jedną, grubą warstwą. Na powiekach niedbały gniły zielony odcień, a na rzęsach pełno brązowych grudek. Dopełnieniem pięknego makijażu były krople potu, spływające w dół.
Dumnie szła ku swojemu wybrankowi. Wszyscy dookoła patrzyli na nią z obrzydzeniem. Beata posłała buziaka Remkowi. On zakrył twarz. Był gotowy na to, aby usiadła obok niego. Odsunął się do ściany. Już czuł jej cebulowy oddech. Już czuł ten pot.
- Co ty robisz? - zapytał. Beata usiadła nie koło niego, ale obok Emilki.
- Uuuu, a więc bardzo chcesz, abym usiadła obok.
Subskrybuj:
Posty (Atom)
